Mówi Irv Jackson w radio Smile NYC.
Święto Dziękczynienia za pasem, więc czas na bożonarodzeniowe inspiracje.
Już niebawem, o 6.00 rano, najlepszy DJ na poranne korki,
wasz zastrzyk adrenaliny, Rush Williams.
Budowę świątecznych nastrojów zaczniemy od nowej klasyki Johna Legenda,
"Merry Merry Christmas".
Evie.
Wysyłasz do tatusia SMS-y o piątej rano?
Chcę minikonika.
EVIE GABBY TATA WIADOMOŚĆ GRUPOWA
Skarbie, Mikołaj wie, kiedy nie śpisz.
Zamknij lepiej oczka.
Minikonik...
Ja też.
Gaddy, grzeczne dzieci nie budzą się przed siódmą rano.
Wciąż w formie.
Muszę na tobie zawiesić dzwoneczek.
Podwójne espresso.
- Wzrusza mnie smak twojej troski. - Daj spokój.
Nadrabiam drogi, żeby kupić kawę za pięć dolców,
żeby mój gwiazdor radiowy był na czas w studio.
Twój gwiazdor radiowy ma własny samochód. I to fajniejszy.
- Dzieje się? - Chodzi o świąteczną listę bliźniaczek.
- Muszę wyjść przed 16. - Dopiero przyszłaś, ciociu Jo.
Daję tylko znać o innych zobowiązaniach.
Dzień dobry, Josephine.
Nie zważaj na niego. Toczy boje o prezenty.
Bliźniaczki chcą kucyki. Nigdy im dość pluszaków.
Nie. To żadne przelewki.
Dzieci chcą prawdziwych, sianożernych, wypróżniających się miniaturowych koni.
No dobra...
Może zrób im lunch? Poświęć pięć minut i okaż swoją miłość.
Gotówka jest dla mnie. Ja robię lunch.
Kiedyś codziennie szykowała mi lunche do szkoły.
Odkąd zmarła Paula robi to samo dzieciom.
Zawsze przemycam nieco słodkości.
Jest tego warta.
Gdybym nie dzieliła łazienki z siostrami,
gdyby jedna z nich nie spuściła mi telefonu w ubikacji,
a ty nie kazałbyś mi tego traktować jako nauczkę,
- tę listę wysłałabym SMS-em. - Dzień dobry.
- Najważniejsze zaznaczyłam na różowo. - Momencik. Rush, przeczytaj tę listę.
Torebka od Prady.
Noc na Broadwayu.
Mya, rozmawiałyśmy o tym. Luksus nie jest kluczowy.
Za wcześnie rano na pouczanie.
Im stajesz się bogatszy, tym bardziej chciwe są twoje dzieci.
Zagarniać!
Brać!
Kocham cię.
Mya, pogadamy o tej liście.
- Dzień dobry, Jamal. - Dzień dobry.
Dziś wyniki wczesnego naboru na uczelnię?
- Tak. - Masz już jakieś wieści?
Jeszcze nie. Czekam na maila.
- Dostaniesz się. - Mamy inne uczelnie w odwodzie.
- Liczy się tylko Harvard, tato. - Wyluzuj. Trzeba myśleć o wygranej.
Rozmawiam z synem.
Rety. Jamal, dasz radę.
Ma być Harvard, to będzie!
- Dzięki, Roxy. - Taka prawda.
Wybaczcie, ale właśnie miałem przebieżkę.
Musze jechać z koksem, żeby nie wykoleić treningu.
- Cudownie. - Za dwa dni będzie wyższy ode mnie.
Po kim odziedziczył poczucie humoru?
Nie wiem, ale ma coś z mojego ducha.
Sława przodem. Wsiadaj.
Tylko nie wylej kawy. Dopiero wyprałam po ostatnim wypadku.
- Za szybko jeździsz. - Bo za często się spóźniasz.
- Dzień dobry, Rush, Roxy. - Witam.
Do programu mamy 95 sekund. Wcześniej próba dźwięku
i sprawdzenie listy utworów, po programie spotkanie
z Marshallem o 10.00.
A Boris nie oddzwonił. Minęły trzy dni, a ja poczęstowałam go słodkościami.
Janella, weź oddech i weź się uspokój. Jest wcześnie.
Z taką facjatą marnuję się w radio.
Jejku!
Mój poranny zastrzyk adrenaliny.
Katrina, postawa godna podziwu.
Tylko niech cię nie podziwia bez sukienki. Chłopcze, idziemy.
Musisz mi pozwolić nieco pobrylować.
Kupiłam wam kawę,
ale zestresowałam się i ją wypiłam.
To był Irv Jackson z pobudką.
A teraz czas, żeby Rush Williams was rozruszał.
- Sprawdzam. - Chyba moją cierpliwość.
- Panie Gwiazdo... - Tak, szefie?
- Już po Dziękczynieniu i indykach. - Tak, szefie.
- Od dzisiaj muzyka świąteczna. - No to sanie w ruch. Kumasz? Sanie.
- Dostałeś moja listę hitów od Janelli? - Tak.
- Zlustrowana i zapamiętana. - Masz się tego trzymać.
Zero hip hopu.
Na żywo za pięć, cztery, trzy...
Witam was. Nowy Jork, Queens, Brooklyn, Strong Island.
Czas na poranny zastrzyk adrenaliny w radio Smile NYC.
Pozbądź się indyka spomiędzy zębów, bo czas na dietę ze świątecznych melodii.
Wpadasz do pracy czy na zakupy?
A może wpadasz w obłęd świąteczny?
Rozerwijmy się klasyką, którą dedykuję pierworodnemu, Jamalowi.
Dzisiaj czeka go wyjątkowy dzień.
„Christmas in Hollis” i Run DMC!
Czas zacząć!
Jest Boże Narodzenie w Hollis, Queens
Mama szykuje nam kurczaka z kapustą
Ryż i nadzienie, makaron z serem
A Mikołaj podrzuca prezenty pod choinkę
Za każdym cholernym razem.
Przestań.
Dzwonią dzwonki
Dzwonią dzwonki sań
- Dzień dobry. - Cześć, skarbie.
Gabby, Evie.
- Plecaki? - Są!
- Praca domowa? - Jest!
Buziaki?
Są.
Zróbcie mi miejsce. Dostałem e-maila.
- Pytacie skąd? - A nie od kogo?
Od jednego jedynego uniwersytetu w Harvardzie!
- Zaczekajcie z brawami. - Jamalu! E-mail?
To chyba dobrze?
Nie wiem jeszcze. Ale przeczytamy go, kiedy tata wróci.
Ja bym siebie przyjął.
To wielki krok naprzód dla Jamala P. Williamsa.
Nieważne, co napisano w e-mailu, jestem z ciebie dumna.
Liczę na miejsce parkingowe w Harvardzie dla nowej fury,
który Mikołaj zapewne sprezentuje mi na święta.
Się wie!
Los się do was uśmiechnął, dzieci.
Gdybym była Mikołajem, ominęłabym ten dom.
Gdy dorastałam, nasza piątka dzieliła się jednym jajkiem.
A bekon był tylko wtedy,
gdy sąsiadom wiatr porwał kilka plasterków.
Ta opowieść za każdym razem jest coraz smętniejsza.
Jedno jajko?
No właśnie.
Jedzcie śniadanie.
Przewiercasz mnie tym spojrzeniem bizneswomen.
Nie chcę ci przypominać, że musisz grać utwory świąteczne
z zatwierdzonej listy hitów.
Zero ryzyka, Rush.
Co z zasadą, że moja muzyka, moje zasady?
Nie cały czas. Na pewno nie teraz.
Daj spokój. Chcesz być górą, musisz grać według zasad.
- Wiesz o tym. - No tak.
Radio ma zyski, słuchalność rośnie, a dochody z reklam są stabilne.
Musimy wspiąć się na szczyt i przekonać do siebie zarząd,
a wtedy zostaniemy...
właścicielami stacji.
- A ty nie... - Dobra, udziałowcami stacji.
Ale to wciąż wielka sprawa. Skup się, widzisz to?
- Tak. - Na pewno?
Widzę to.
- Możemy to zrobić... - Razem.
- Właśnie. - Tak.
Dokładnie!
Więc dopnijmy tę sprawę i wtedy możemy łamać zasady.
Nie mogę się doczekać. Serio.
Wiesz, na co też czekam?
Na pokaźny bonus świąteczny.
Przyda się multum zer na końcu.
Ja już z cztery zera wydałem.
Daniels!
- Pani Williams! - Czas, żebym pana olśniła.
Etap pierwszy musi być gotowy do świąt. Trzeba wykopać basen przed przymrozkami.
Odwilż nastąpi dopiero w marcu,
a to zagraża naszemu harmonogramowi.
- Panienko Williams... - W razie nadgodzin...
mój ojciec za to zapłaci.
Jesteś szefową.
Dobra, gotowy przyklepać umowę?
- Będzie pełna dominacja! - Właśnie.
Tak, wiem, że zbliżają się święta. Każdy będzie musiał zacisnąć pasa.
Będę niczym Scrooge. Zero ściemy. Wybaczcie, momencik.
Uważaj, bo zaraz włączy mi się Sknera McKwacz.
Zero ściemy. Nie będzie taryfy ulgowej.
Każdy to odczuje. Ty też!
Dobrze, mamo.
Też cię kocham. Pa.
- Rush, Roxy! - Oto i my.
- Roxy i Rush! - Wciąż my.
- Siema. - Marshall,
nadszedł czas pogadać o współwłasności.
Nie mogliście wybrać gorszego dnia.
Właśnie kupiono stację WMLE.
Chodźcie ze mną.
Przez kogo, brachu?
Zwolnij, brachu. Firma była na sprzedaż?
Wszystko jest na sprzedaż, Rush.
Znacie Camfort Communications?
Pewnie. CamCom.
Wielka grupa. Satelity, transmisje. Ale to rekiny biznesu.
Prawda. Cześć, mała.
Ponoć nosi ubrania z metkami ze sklepu.
Cóż, WMLE został zjedzony.
Pożarty nie na żarty. Do kości.
Staliśmy się częścią CamCom.
Chwileczkę, Marshall.
Ta sieć to przepustka do wielkiego świata mediów.
Wsad do kosza niczym LeBron. Dobrze chwytam?
Czas zacząć mecz, LeBron.
Garniaki z CamCom chcą was poznać.
- Co? - To może być coś wielkiego.
- Zaufajcie mi. Wszystko gra. - Dobra.
Siema! Nie wstawajcie.
Rush Williams,
Roxy Richardson. Poznajcie Jossę Hawkins,
wicedyrektora wykonawczego, przejęcia i rozwój w CamCom.
Czy też jak ją nazywam: moja wystrzałowa nowa szefowa.
Strzała, proszę pani.
- Nawet mi to pasuje. - Mnie tym bardziej.
Wasza ekipa robi wrażenie.
Milcząca ekipa.
Ale do rzeczy. Nie tylko z wami musimy się spotkać.
Planujemy uruchomić
nowy ogólnokrajowy program poranny przed Bożym Narodzeniem.
Ogólnokrajowy? To mi się podoba.
Zawsze widziałem siebie w ogólnokrajowych mediach.
Wiedziałem, że to dostrzeżecie.
Wiedziałem. Nie znam was,
ale w głębi serca wiedziałem, że wiecie.
ŚWIĄTECZNE PORANKI Z DJ STACY K!
DJ Stacy K!
Uwielbiam ją. Lubię...
Ale dlaczego jeździ moim kabrioletem?
Będziemy wspólnie prowadzić?
Później mnie dodacie?
Rush. Roxy.
Doceniamy wszystko, co zrobiliście dla stacji WMLE,
ale wyznaczyliśmy jej inny kierunek.
- Dzięki nam zajechała tak daleko. - A teraz my przejmujemy stery.
Tak po prostu?
Zbudowaliśmy wam słuchalność i zasięgi.
To już koniec.
Przejęłaś stery,
ale poprzez kradzież pojazdu!
To jest...
Pogadajmy na zewnątrz.
Co ja mam...
- Otwórz drzwi. - Pogadajmy na zewnątrz.
Ale frajda. Prawda?
Przynieście mi wody.
Jestem Rush Williams! Nie można mi tego zrobić! Spójrz tutaj!
Numer jeden! A tu co jest napisane?
Numer jeden. Z kolei tutaj? Najwyższa słuchalność, ulubieniec fanów.
Jestem gwiazdą. Tak się nie traktuje gwiazdy.
Jesteś najlepszy, ale w muzyce R&B.
Stacy K jest numerem jeden w popie. W Nowym Jorku i w Los Angeles.
Niebawem w całym kraju.
Tak znienacka, Marshall? Już nas zdjęto z anteny?
Diabli nadali!
Skąd myśl, że mógłbym coś takiego wam zrobić?
- Dajcie spokój! Tak nie wolno. - Trochę mnie poniosło.
To prawda.
Jutro będzie wielki program pożegnalny.
Daj spokój. Mam dzieci i są święta.
Łączę się z tobą w bólu, mój czarny brachu.
Niebawem święta. Nie jest łatwo.
Nie dla mnie oczywiście. Zarabiam krocie.
Śmiesz nam mówić takie rzeczy, patrząc mi w twarz?
Wiesz, po co się dzisiaj spotkaliśmy!
Oto plan. Wiesz, co tu mam? Wykresy, diagramy,
propozycję zostania wspólnikami stacji!
Rozumiem to, ale...
Czy to... Te liczby są prawdziwe?
Mój Boże! Jaka szkoda, że nie zostaliście wspólnikami przed zawarciem umowy.
- Popatrzcie tylko na te dane. - Dobra.
- Przynajmniej można liczyć na bonusy. - Na co liczycie?
Nasze bonusy.
WMLE zawsze je daje.
Wasze bonusy...
Jeśli chodzi o to...
Nie wierzę. Jak oni tak mogą?
Dokładnie! To jakiś obłęd.
- Jak ona to załatwiła? - Powinnam była to przewidzieć.
Pożałują tego. Zobaczysz. Jeszcze będą dzwonić, żebym wrócił.
- Bolesna sprawa, Roxy. - Wiem, ale...
Ta za duża zmiana.
Za duża.
Gdy siadam w kabinie i nachylam się...
czuję zapach metalu z mikrofonu.
On mnie nakręca.
Gdy tylko trafiam w eter, to jest czas, kiedy łączę się ze swoimi słuchaczami.
To nie freestyle, mam jasny przekaz, który płynie prosto z serca.
Staram się to z siebie dać w każdym programie.
Każdego dnia i to przez lata. A teraz...
Chcą mi to brutalnie odebrać.
Czuję, jakby ktoś odciął mi kawałek ciała.
Nie jestem gotowy się pożegnać.
Posłuchaj mnie... Wielokrotnie leżeliśmy już na deskach.
Musimy tylko podnieść się z ziemi.
Ale co ja powiem dzieciom? Nadchodzą święta.
Te słodkie twarzyczki chcą tyle rzeczy...
Oczekują tyle rzeczy... A właściwie żądają.
Nawet mi grożą. Raz bliźniaczki wyskoczyły z nożem.
Wszystko się ułoży.
Tak będzie.
Nadeszła ta pora roku. Tylko troszkę wiary.
Naprawdę w to wierzysz?
Nie to powinni mówić ludzie w święta?
Chodź, podrzucę cię do domu.
Dobra, dziewczynki.
- Pomogę ci, tato. - Dzięki, skarbie. Masz.
Tam! Nie zapomnij o tym.
Masz bystry wzrok.
- Jakie przekąski nam zrobisz? - Ja chcę pizzę.
Dziękuję za...
Co ja zrobię z basenem?
Bez obaw. Daniels doznał olśnienia dzięki Myi.
Zagoniła go do roboty.
Ale była mowa o nadgodzinach.
Lacrosse?
- Tak, tato. - To gra zespołowa.
Ale to drogi sport.
No tak, jesteśmy też w tym kiepskie.
Porzućcie to. Tylko bogaci grają w lacrosse.
- Wiem. - No właśnie.
Wróciliśmy!
Tatku, jesteś! Czekałem na ciebie. Dostałem e-maila.
Dostałeś e-maila?
- Rety, dostałeś e-maila! - Otwórz go.
- Hurra! - Jejku!
Gabby, weź mój telefon.
Uwiecznimy mój sukces. Tato, stań za mną. Nagramy reakcje.
Tak!
Czekałem, żeby otworzyć go razem.
Pamiątka do archiwów Jamala Williamsa.
- Koniecznie nagraj wyraz naszych twarzy. - Synu, zamęczysz nas! Otwórz e-maila!
Wspaniale, że też się tym ekscytujesz.
- Jamal. - Tak?
W porządku, jeśli się nie dostaniesz.
Nie byłem na studiach.
Nie myśl, że to jakaś porażka. Uznaj to za rodzinną tradycję.
- Bo ta tradycja... - Dostałem się!
Kto będzie w Harvardzie? Ja!
Czujesz tę moc?
No pewnie...
Jest moc, jeśli kogoś kręcą topowe uczelnie.
Ale wiesz co?
Dla bezpieczeństwa sprawdź moją szkołę.
Policealna szkoła w Queensborough? Zamiast Harvardu?
- Jesteś przekomiczny. - Niezły z taty jajcarz.
Sprawdziłem, wystarczy nieco dopłacić, a pierwszak też może parkować furę
na terenie uczelni.
- Nie ma samochodu. - Aż do Bożego Narodzenia...
Jamal Williams zawita do Harvardu!
Jesteś trochę za młody, żeby kreować siebie na markę.
- Ty cały czas tak robisz, więc... - Harvard!
Na co mi mądre dzieci? Głupie są o wiele tańsze.
- Dlaczego nie cieszysz się wraz z synem? - Bo to koniec. Koniec!
Jesteśmy skończeni. To czarny dzień, ciociu Jo.
Naprawdę czarny. Nie wiem, co się stało.
To przyszło znienacka.
Skończyłeś już? Z czymkolwiek to było.
Sprzedano stację radiową.
Nie mam już pracy.
Nie ma radia. To koniec.
- Na pewno zaoszczędziłeś coś. - Jakim cudem?
Rachunki rosną z każdym miesiącem. I wciąż dostaję nowe!
Jamal był na wolontariacie w Kostaryce. Kopał studnie, żeby dać im „czystą wodę”.
Mya to topowa allegrowiczka. A bliźniaczki są dwie!
Uczęszczają do prywatnych szkół. Do tego nadchodzą święta!
Rashon James Williams!
Rozpuszczasz te dzieci.
Pstryk i otwierasz portfel.
Wypełniam rolę dwojga rodziców.
Daję im wszystko, bo sam nie mogę być wszystkim.
Dobrze, może nieco przesadzam.
Nie gadaj...
Koniec z takim życiem.
Dobrze prawisz.
Niebawem dokonamy tu zmian.
Ustaw ich do pionu.
Będzie skromniej, ale i sensowniej.
Dzieci muszą się ograniczyć. Jak mam im to powiedzieć?
Nie chcę im tego mówić, ciociu Jo. Proszę cię.
Powiedz im, upiecz im ciasto, a ja się położę.
Tej sprawy nie załatwi się ciastem, synu.
Pamiętasz, co mawiał twój dziadek.
Rzecz nie w tym, co masz, ale kogo masz obok.
A co z Bożym Narodzeniem dla dzieci?
Będzie dobrze.
Tylko troszkę wiary.
Wszyscy mi to powtarzają.
To byli Everly Brothers.
„Christmas Eve Can Kill You”. Czyli wigilia może zabić.
A teraz parę słów od naszych sponsorów.
Wesołych Świąt.
Rush was żegna.
Na zawsze.
Mam zadzwonić po karetkę?
Rush wydaje się psychicznie niestabilny.
Nie tak powinniśmy kończyć twój ostatni program.
Fani mają podążyć za tobą.
A nie skoczyć za tobą w przepaść.
Musisz wznieść się ponad te bzdury.
Bądź sobą.
Bądź moją gwiazdą.
Skoro już idę na dno...
cieszę się, że tonę wraz z tobą.
Jesteśmy biedni?
- Nic takiego nie powiedziałem. - Ale nie masz pracy.
Taki przekaz poszedł w cały świat.
Genialnie!
- Nie będzie konia? - Takiego mini?
Nic z tego.
Będzie bardzo dużo niczego.
Harvardu też nie będzie?
Bardzo tego pragnę.
- To jaki masz plan? - Jeszcze nie wiem, synu.
- Cudownie. - Cudownie.
Potrzebuję trochę czasu.
- Nie wierzę! - Do kitu!
Gorzej niż do kitu!
Stoicie sobie na trybunach. Nie mogłyście się włączyć?
DWANAŚCIE DNI DO BOŻEGO NARODZENIA
Widzę, że coraz bliżej święta.
Rush, musimy pogadać.
- Załatwione? - Już niedługo.
- Mówiłaś mu? - Nie znam wszystkich detali.
Jak słodko-gorzko, że jesteście sobie bliskie.
Głównie gorzko.
Rush, co powiesz na to, że Krush BQL jest na sprzedaż?
Super. Więcej ludzi straci pracę.
Nie, zamknęli radio parę miesięcy temu.
Budynek jest na sprzedaż, a stację można przejąć.
WBQL jest na sprzedaż. Co dziś na obiad?
Przygotuj coś, gdy skończysz z dekoracjami.
Powinniśmy kupić tę stację.
Za co, Roxy? Uśmiechem za milion dolarów?
Za pieniądze!
Uzbierałam pokaźne oszczędności.
- Zainwestowałabyś je dla mnie? - Dla nas.
Jestem wzruszony, Roxy. Naprawdę.
Ale potrzebny mi większy cud świąteczny.
Tyle wystarczy?
To bardzo miłe, ciociu Jo, ale skarbonka raczej mi nie pomoże.
Tam jest 45.000 $.
Nie ukryłaś może trochę więcej pod domem?
Nie, skarbie, to kasa na drobne wydatki.
Majątkiem zajmuje się mój broker inwestycyjny.
Czy każdy poza mną ma odłożone pieniądze?
Moje wydają się znienacka odlatywać.
- Rush. - Słucham?
Tamta stacja to był twój pierwszy przełom.
Wróćmy do korzeni. Przecież marzyliśmy o tym.
Ale to byłby spory krok wstecz.
Tęsknię za czasem, gdy rządziliśmy w eterze.
- Tydzień temu nas stamtąd wykopano. - Możemy znów być częścią wspólnoty.
Pamiętasz imprezy osiedlowe i koncerty uliczne?
Zbiórki charytatywne?
Możemy zasponsorować świąteczny obiad w kościele.
Nasze życie kręciło się wokół tego.
Garniaki z WMLE to zamknęli.
Możemy to przywrócić.
Wyobraź to sobie. Gramy to, co chcemy.
Gramy to, co chcemy.
Wszechświat nas teraz wzywa...
Odbudujmy Krush BQL.
- To wielkie ryzyko. - Wielkie? Zgoda.
Ryzyko? Zostaw to mnie.
Tak? Zgadzasz się?
Tak?
- Zacznij liczyć. - Tak!
Już się robi świątecznie!
No dobra...
Rush i Roxy!
Właśnie!
To oldskulowe. Nieważne.
Na horyzoncie pojawiła się szansa.
To okazja dla nas wszystkich.
Moja stara radiostacja, która wypchnęła mnie w świat,
jest na sprzedaż.
Kupimy ją wraz z Roxy.
Ktoś tu wydaje pieniądze, których nie ma.
Wysłuchasz mnie?
Potrzebuję waszego wsparcia. Nawet ciocia Jo się dorzuciła.
- Wiem, że są święta... - Uznałam, że nie ma świąt w tym roku.
Niekoniecznie, ale będzie nieco wyrzeczeń.
Aby uzbierać mój wkład finansowy
na zakup radiostacji,
- będę musiał... - Co?
- Co mówiłeś? - Słucham?
Mówiłem, że wystawić dom...
Mów głośniej.
Muszę sprzedać nasz dom.
Nasz dom?
Kiszka! Nie zauważyłam bezdomności w menu.
Zawsze o was zadbam, dzieci, ale bądźmy wobec siebie szczerzy.
Staliśmy się z lekka... Jak to powiedzieć?
Burżujami?
Proszę, dokończcie pizzę.
Skupcie się.
Otwórzcie umysły i pomyślcie szerzej.
To szansa na lepszą przyszłość, na wyjście z tego dołka.
Gotowi?
Wracamy do starego domu.
- Jakiego znów domu? - Tego, w którym cię wychowano.
- Co? - Ciocia Jo tam teraz mieszka.
Jest nas piątka.
Taka zgraja w takim maciupkim domu?
W życiu nie starczy dla nas miejsca.
Razem sobie poradzimy.
Jedna łazienka, sześcioro ludzi? Temat zamknięty.
Mya, ciesz się, że mamy alternatywę.
Nie wierzę. Nie wrócę tam.
Decyzja została podjęta.
Pewnie w tej wizji mogę pożegnać się ze swoją przyszłością?
Myślisz, że to łatwe?
Pamiętam, jak malowałem stokrotki na tej skrzynce na listy.
Żeby wyglądała radośniej.
A przecież przysyłano nam tylko rachunki.
Rachunki to najmniejsze z moich zmartwień.
Ulica Oliver.
Wciąż się dobrze trzyma.
Kurcze...
Paulo, mieliśmy wszystko.
Mały domek, ty i ja.
Jedna łazienka.
Przeciekający dach.
Tu zaczynaliśmy.
Wprowadzam się tu znów z dziećmi...
Będzie ciężko.
Poradzą sobie. Potrzebują tylko czasu.
Myślałem, że mi się udało.
Że zapewniłem im przyszłość.
Tak też zrobiłeś.
Dalej musisz gonić za marzeniami.
Ale nie tylko za radiostacją.
To dobra kobieta, Rush.
Jesteś gotowy.
Nie wiem, na co jestem gotowy.
Doceń to, co mieliśmy, ale...
czas iść naprzód.
Przed tobą jeszcze kawał życia.
Pamiętasz, gdy Jamal miał z trzy lata?
Otworzył wszystkie prezenty.
Nie chciał zdjąć twojego szafirowego naszyjnika.
Kto pozwolił mu założyć go do kościoła? Ty czy ja?
Paula, to ty? To jakiś znak?
Zejdź lepiej z mojego ganku. Mam kij i kiepski humor.
Ciocia Jo?
Skarbie, to ty! Widzę cię w telefonie.
Czego oni nie wymyślą.
Przestań grozić ludziom, ciociu Jo. Mówię poważnie.
Parę tygodni do Bożego Narodzenia,
a my musimy opuścić ten dom.
Nie poruszyło się żadne stworzenie, nawet nie drgnęła wściekła mała mysz.
Nie zawieszono troskliwie skarpet przy kominku.
Nie ma nadziei, aby Święty Mikołaj trafił do przybytku.
Dzieci utulono w cieplutkich łóżeczkach.
Zapewne w snach mają wizje, że w ich słodkim życiu nastąpi krach.
Wezmę to.
Czas wziąć sobie wolne, pożegnać się z tym dniem.
Uspokoję umysł długim zimowym snem.
Wtem spod kołdry podniósł się rwetes...
O nie...
Tej nocy nie ma rwetesu, dziecinko. Po prostu śpij.
Święty Mikołaju. Lepiej zanotuj sobie zmianę adresu.
OSIEM DNI DO ŚWIĄT
WESOŁYCH ŚWIĄT
Przepraszam. Mogę zobaczyć?
Do jasnych świąt! Co to ma być?
- To crowdfunding. - Na prezenty świąteczne.
- Kto was tego nauczył? - Zobacz.
Okazuje się, że minikoniki kosztują kupę kasy.
Nie.
Nasze twarzyczki to prawdziwa broń sprzedażowa.
Te kule to kije do lacrosse.
Macie to zamknąć. Natychmiast.
Gdzie wasz brat?
Zróbmy to...
A ja myślałem, że będzie ciężko.
Jedno ze mną nie rozmawia, drugie nie wejdzie do środka.
Czas być tatusiem.
Ty idź na górę, a ja pójdę na dwór.
Dziękuję.
Przepraszam, co takiego mówiłaś?
Nic nie powiedziałam.
Co znowu? Nie czujesz rąk?
Źle cię spakowano i musisz wyjść?
Będę żyć na walizkach, dopóki nie oprzytomniejesz.
Musisz się rozpakować. Musisz zamienić to w twój pokój.
To nie mój pokój.
Wejdziesz?
- Nie. - Dobrze.
Ale tam jest jedzenie.
I ciepło.
Dodasz nieco swojej magii i zaprosisz tu znajomych...
Dobra, wystarczy już.
Nie przyprowadzę tu nikogo. Nigdy.
Dlaczego nie?
Jamal, twój ojciec robi, co może.
Uniemożliwia mi osiągnięcie celów. Ciężko na to pracowałem.
Poświeciłem się pewnej drodze życiowej, a teraz z tego nici?
I nienawidzę tego domu.
Bez urazy, tato,
ale ta okolica do ekskluzywnych nie należy.
Córko, nie znasz swoich korzeni.
Od pokoleń jesteśmy związani z tą wspólnotą.
Wychowałem się w tym domu.
Ty też. A twoja matka zachorowała na r...
Nie mogę teraz o tym gadać.
Nie zrozumiesz.
Rozumiem, że musisz docenić życie,
które ojciec ci zapewnił.
Ale wszystko straciliśmy.
Nie mówię o rzeczach.
Tylko o rodzinie.
Z reguły Pan stara się, żebym był na bieżąco,
ale pierwszy raz o tym słyszę.
Dowiedzieliśmy się rano.
Jeśli nie wiesz,
że twój były DJ kupił sobie radiostację, ewidentnie wypadłeś z obiegu.
To nie może wpłynąć na nasz świąteczny start.
Z całym szacunkiem, ale raczej nie mamy wpływu...
Radiostacje potrzebują reklam.
Nie zmusimy reklamodawców, by...
Możemy i zrobimy to, Marshallu.
Rządzimy tym rynkiem. Trzeba pokazać siłę finansową.
Reklamodawcy mają się na nich wypiąć.
Hardkorowo.
Interesuje mnie tylko zdobycie rynku.
Moim priorytetem jest pokonanie każdej konkurencji.
Ktoś musi wygrać...
Lepiej, żebym to była ja.
- Dobra. - Koniec rozmowy.
Chodź, Dzwoneczku.
- Nie lubię garniturów tego kolesia. - Nie możesz tego zrobić.
Nie słyszałaś jej? Nie mam wyboru.
Chodzi o Rusha i Roxy.
- To tylko interesy... - Będziesz ich świątecznym Grinchem?
- To tylko interesy. - Ja cię!
Zaryłeś o dno.
Ale to interesy.
Marshall...
Nie znasz się na interesach.
Ten dom nie jest taki zły,
gdy na stole ma się takie jedzenie.
Lepsze to niż tkwić na dworze.
Dobra, skończyliśmy.
Tak.
Ani kroku dalej!
Elfy świętego Mikołaja nie posprzątają tu po was.
Gabby, Evie, znajdźcie w kuchni dom dla waszych talerzy.
Jamal, sprzątnij ze stołu.
Mya, wyszorujesz patelnie.
- Teraz mieszkacie w moim domu. - Boję się ciebie.
To dobrze!
Bo ja mam oczy wszędzie, kochane dzieci.
Z tyłu głowy, po jednym na każdym łokciu. Nigdy nic nie wiadomo.
Dzieci utulono...
w zanadto cieplutkich łóżeczkach.
A cukierkowe sny...
Nie gadaj... ...niech im się snują po głowie.
Zostawię ci to. Nie będę...
Święty Mikołaju, jeśli się nie pojawisz...
możesz być pewny, że spuszczę ci łomot.
Ze mną się nie zadziera.
Zresztą tylko spróbuj, ale nie ze mną te numery.
Rush da czadu.
Wracamy do źródeł. Radio WBQL!
Nic się tu nie zmieniło.
- Zabrzmiało, jakby to było coś dobrego. - Dobra, dobra.
Rozmawiałem z pastorem Abernathy ze szkoły policealnej.
Zasponsorujemy posiłek świąteczny.
Wspaniałe uczucie.
- Jakie wrażenia? - Skrzypi.
To skrzypiące krzesło,
a także wszystko inne w tym cudownym grajdołku jest nasze.
Jesteśmy właścicielami biznesu. Jak to ładnie brzmi.
Oto moja Roxy!
Raz, dwa.
Jutro wejdą pracownicy, mamy tydzień na rozruch.
Będzie Świąteczny Rush z Rushem Williamsem na Krush BQL.
Roxy Richardson.
Cześć, Chuck.
Co?
Liczyliśmy na ciebie.
Ile lat się znamy?
Pomogliśmy ci otworzyć pierwszą cukiernią.
Co?
Dobrze, rozumiem.
Powiało chłodem.
Marshall i CamCom grożą naszym reklamodawcom.
Marshall?
Bez reklamodawców nie możemy nadawać.
Nie możemy...
Nie możemy?
To nawet super, że widzą w nas zagrożenie.
Nie puściliśmy ani jednej piosenki, a już chcą nas zamknąć. Nic z tego.
Nie ma mowy. Roxy.
Rush?
Wyświadcz mi przysługę.
Zapraszam na chwilę do mojego biura.
Usiądź. Rozgość się.
Wiem, że czasami odpływam, ale wysłuchaj mnie.
Zaszalejmy.
Niekomercyjne święta!
Widzisz to?
Wiesz co... Widzę to!
Nie mamy wyboru, ale możemy stworzyć pozory, że jest inaczej.
Z kitu zrobić hit.
WBQL...
„Tylko Boże Narodzenie”.
Taki prezent dla słuchaczy, billboardy z twoim obliczem.
To na pewno porwie ich w kulig.
Więc...
Muszę wszystko przeliczyć,
ale wraz z pieniędzmi za twój dom,
pociągniemy trochę bez dochodów.
Zbudujemy sobie słuchalność
i reklamodawcy sami zaczną się do nas garnąć.
To straty krótkoterminowe z myślą o zyskach długoterminowych.
Wiesz, co muszę zrobić?
- Co takiego? - Muszę wprowadzić dzieci
w świąteczny nastrój...
Sam już nie wiem.
Chcę, żeby poczuli ducha świąt. Czujesz to?
Tak.
Nie, Roxy. Czy naprawdę to czujesz?
Aż ma się ochotę...
Kurde, dziękuję.
Zadzwonię później.
Próbują nas zamknąć.
Złoję Marshallowi skórę, jak go zobaczę.
Gdyby to zależało ode mnie, kupiłbym takie miniaturowe drzewko.
- Nie, to mi się podoba. - Potrzebny jest jakiś kompromis.
- Daj spokój. - Mya, ta choinka.
Tak.
Na pewno tę.
- Ta jest super. - Chwileczkę.
- Zdecydowanie ta. - Ty tu rządzisz.
- Niech nie broją. - Nie!
Dyrektor Peters dzwonił.
Twierdzi, że wagarujesz.
Harvardowi to się nie spodoba.
Zabawne, że wciąż wierzysz w Harvard.
A ty już nie?
Uznałem, że to jedno z wielkich poświęceń.
Jamal, nie poddawaj się.
Dlaczego? Ty to zrobiłeś.
Jesteśmy niezwykle biedni. Widzi pan dzieci z marginesu.
Mój ojciec nie ma pieniędzy ani perspektyw.
- To nie Rush Williams? - Może kiedyś.
Jeśli chodzi o to drzewo...
Tu widzę przestrzeń do negocjacji. Zobacz, jakie mizerne gałęzie.
Ani myślę traktować cię rózgą,
moja droga córko, ale choinka miała być skromniejsza.
Przepraszam.
Tato, już prawie przekabaciłam frajera.
Zapewne, Mya...
Kolego...
Co z tamtym dwumetrowym?
- Tak? - Tak.
- Pewnie. - Hurra...
Jamal.
Są święta.
Zawsze razem wybieramy choinkę do domu.
To nie mój dom.
Nie bądź taki.
Mój dom jest w Whitestone.
Wraz z moją wielką choinką i świetlaną przyszłością.
Zadbałeś o to, żeby mi to odebrać.
Posadź dupsko w aucie.
Ja zadbam o świąteczne wspomnienia.
Co tam sobie chcesz.
Nie wszystkie muszą być radosne.
- Ale musi jej być zimno. Boże... - Daj spokój.
Wygląda uroczo.
Mama Bailey sprezentowała jej cudowną bluzę Dolce & Gabbana. A ja?
Będę gmerać wśród przecen w outletach.
Jak mam się z tym czuć?
Szczęśliwą, że nie masz rodzica, który marnuje kasę
na szmatkę, w której jego córeczka nie wygląda jak z...
- Tato! - Co powiedziałem?
- Nie chcesz mojego szczęścia. - Wcale nie. Tylko sobie gadam.
Po moim trupie.
Tato, ciężko mi.
W Boże Narodzenie przyjaciółki zaczną trendować na Insta
i chwalić się swoimi fantami.
Kira leci na Hawaje!
Nie znoszę jej.
- Może ciesz się jej szczęściem? - Zamiast się smucić. Łatwo ci mówić.
Daj sobie trochę czasu.
Lepsza przyszłość czeka nas za rogiem. Musisz w to uwierzyć.
Rozumiem, co do mnie mówisz, ale... Będę szczera.
Wciąż się z tym nie pogodziłam.
Zmykam. Moje okienko do korzystania z łazienki.
Nie tracę nadziei i wiem, że próbujesz, jak możesz.
Musi ci być ciężko.
Raczej nie należymy do mało wymagających.
- Co powiedziałaś? Możesz to powtórzyć? - Nie jesteśmy mało wymagający.
Serce mi stanęło z miłości do ciebie. Chodź tutaj.
Obiecaj mi jedno.
Że Mikołaj zapewni mi co najmniej jedną chwilę godną Instagrama.
Uciekaj, bo stracisz swoje okienko.
CZTERY DNI DO ŚWIĄT
Ktoś tu lubi rupiecie.
Przydałyby się tu porządki.
Na co jej przyrząd do ćwiczenia ud?
Nie dotykajcie moich skarbów!
Jakim cudem nas słyszy?
- Nie grzeb w jej rzeczach. - Już...
Paula.
Zapomniałem o tym. Zostawiliśmy przy przeprowadzce.
Trzeba wziąć na dół i powiesić na choince.
Spójrz na ciocię Jo.
- Kogo ci to przypomina? - No tak.
Spakowała to.
Też chciałabym mieć takie słodkie wspomnienia.
Pamiętam jedne święta.
Miałam siedem lat. Rodzice się wtedy rozwiedli.
Nie stać ich było na oddzielne domy.
Podzielili się więc domem.
Mama zamieszkała na górze,
ojciec na dole. To przypominało strefę wojny.
W Wigilię
ojciec miał dom dla siebie. Świętowaliśmy,
a on wkradł się do pokoju mamy,
żeby wyciągnąć kostium Mikołaja z szafy.
Mój brat ześwirował, że tata tam wtargnął i zadzwonił do mamy, ta wezwała gliny.
- Aż mi odebrało mowę. - Więc tata...
na paluszkach skradał się przed domem w stroju Mikołaja,
a gliny go powaliły, zanim dotarł do drzwi.
Rety, Roxy.
Moja urocza Roxy.
Nic mi się wtedy nie stało.
Wyrosłaś na zrównoważoną osobą.
Naprawdę. Zważywszy na wszystko...
Pomóż mi to zanieść na dół.
- Dobra. - Wezmę to pudełko.
Dobra.
To ostatnie pudło.
Musisz wnieść choinkę z garażu i ją tu rozstawić.
To tradycja, by trzy dni trzymać ją na dworze.
Tę tradycję zapoczątkowano tylko dlatego, że ty i twoja matka
nie mogliście się nigdy dogadać, kto ją wniesie.
Dzięki Bogu macie te dekoracje.
Spodziewałam się bardziej świątecznego wystroju.
Lubię proste święta.
Wystarczy mi szopka,
światełka na choince,
dzieciątko Jezus i gwiazda, która wskaże drogę.
W tym roku będzie z większym przytupem. Dla dzieci.
- Mają szczęście, że cię mają, Josephine. - Wciąż im to powtarzam.
Kocham ją. Dobra, zmykam. Widzimy się na kolacji.
- Czekam z niecierpliwością. - Pewnie. Bądź na 19-tą.
- Ciesz się wspomnieniami. - Dobra.
- Na razie. - Jedź ostrożnie.
Może uda się zrobić głośniej.
Chodź, musisz to zobaczyć.
Jest taki zmęczony.
Patrz, to mamusia!
Kto tu się skrada?
Dużo lepiej widać z kanapy.
- Ja chcę zobaczyć. - Ja też.
- Usiądźcie koło cioci. - Chodźcie, dziewczęta.
Ale lubi kopać.
Widzicie brzuch mamy?
Tak.
To ty tam jesteś.
Nie gadaj.
Już wtedy byłaś bojowa.
Prawda, ciociu Jo?
Tato, a gdzie my?
Byłyście tylko błyskiem w oku. Dwoma.
Dwoma uroczymi błyskami.
- Idealnie. - Zawsze będzie piękna.
Była najpiękniejszą mamą na świecie.
Tak bardzo was kochała.
- Kiedy mi odpuścisz? - Marshall,
twoje niepokoje to nie mój problem.
Wciąż jestem zła na ciebie, ale musisz mi pomóc.
Boris mówi, że chce „podzwonić moimi dzwonkami”.
- Mam mu pozwolić? - A co ci podpowiada serce?
To mogłoby być...
- Jakie macie wieści? - Same dobre.
Przynajmniej dla nas. A więc...
Sytuacja jest pod kontrolą, reklamodawcy nas posłuchali.
Prędzej woda zamarznie w piekle, niż Rush załatwi sobie reklamy dla radia.
Interesuje mnie tylko nasz start.
To nam się pięknie przysłuży.
Czyli zasłużyłem sobie na „dobra robota”
albo „chwała ci, Marshallu”?
- Jeśli tego ci trzeba... Dobra robota. - Dziękuję.
WBQL TYLKO BOŻE NARODZENIE
Co do diabła?
Ożeż...
W ŚWIĘTA GRAMY BEZ REKLAMY!
Właśnie straciliśmy kontrolę...
Załatw to albo...
Po mnie. Rozumiem.
- Witam na liście niegrzecznych dzieci. - Robię to, co nam każe.
Wiesz co? Nie!
Zrywam z tobą.
Zrywam z wami wszystkimi.
Weź to. Sam sobie ogarnij kalendarz.
- To jest sztuczne. - Momencik...
Zaraz się tobą zajmę. Przepraszam.
Przepraszam!
Butelka najlepszego Chianti.
Dla kochanków.
Czy też...
Wesołych Świąt.
- Wesołych Świąt. - Dziękujemy.
Na koszt firmy.
Milutko.
Toast?
Za WBQL.
Damy czadu w Boże Narodzenie!
- Albo wtedy, gdy zjawią się reklamodawcy. - Skupmy się na pozytywach.
Poważnie. To wspaniała noc.
Jutro będziemy znów w eterze.
Tam, gdzie oboje zaczynaliśmy.
Tam, gdzie nasze miejsce.
Ustaw się jak na billboardzie.
W życiu.
- No dalej. - Skądże.
Na szybko.
- Nie zrobię tego. - Pokaż mi to!
Wiesz, że tego nie lubię. Nie chcę pozować.
Ale cóż...
O to chodziło.
W święta gramy bez reklamy!
Cudowne.
Wyobraź sobie swoją twarz naprzeciwko WMLA.
Chciałabym ich wtedy zobaczyć.
Przepraszam. Mogę przeszkodzić na chwilę?
Chciałbym złożyć wyrazy uznania wyjątkowej kobiecie...
Pomogła mi przetrwać ten niezwykle mroźny okres świąteczny.
Bez niej nie byłoby mnie tutaj...
Gdyby nie...
Marge, nasza księgowa.
Ponoć tu jesteś. Podniesiesz rękę?
- Rety... - Podnieś rękę, Marge. Jesteś tutaj?
Już się nie zgrywaj.
Zatańcz ze mną.
- Nikt inny tu nie tańczy. - Nie martw się o innych. Chodź.
Nie wiedziałaś, że Rush zna się na rzeczy.
To, co teraz czuję...
nie sądziłem, że kiedyś jeszcze to poczuję.
Powinnaś była to zrobić dawno temu.
Co znowu?
Gdy weszłam do tej kabiny...
pięć lat temu...
Paula właśnie zmarła...
Byłeś w rozsypce.
Potrzebowałeś producenta oraz przyjaciela.
Pasowała mi taka rola.
A twoje dzieci...
Kochają cię.
Ja też je kocham.
Naprawdę. Nie myślałam, że polubię życie rodzinne.
- Moi rodzice... - Opowiesz mi historię życia, słońce?
Chętnie ją posłucham, ale...
Jestem wdzięczna, że mogę być częścią twojego życia.
Szaleję za tobą.
A ty?
Ja za tobą też.
Dzieci, czas iść spać.
Momencik, ciociu Jo.
Gdzie jest Jamal?
Rodzinko.
Mam wspaniałą wiadomość.
- Znowu jesteśmy bogaci? - Bogaci w miłość!
Zaprosiłem tę piękną damę,
żeby spędziła z nami rodzinne święta,
ale na tym nie poprzestała.
- Wreszcie! - Co?
- Nie ma mowy! - Jamal?
Nie jest częścią tej rodziny!
Synu, wiem, że wiele się dzieje w twoim życiu, ale to coś dobrego.
- Roxy od dawna jest w naszym życiu. - Walić to!
Odkąd tu zamieszkaliśmy, wszystko jest do kitu. Wszystko!
Masz się tak do niej nie odzywać! Wiedz tylko, że...
Zostaw chłopaka.
Przechodzi przez trudny czas. Nie wiem, o co chodzi.
Naucz się szacunku!
Wiesz, ile razy nie pobiegłam za tobą?
Jak się pisze „antycypować”. Mamo, oddzwoń. Dzięki.
Marshallu, skarbie.
Będziesz tego potrzebować.
Jest aż tak źle?
Szef na górze nie jest szczęśliwy.
To nie koniec.
Dla CamCom tak.
Jesteśmy wielką firmą.
Miałeś kiedyś udziały w wielgachnej firmie?
Przepisy nie pozwolą nam po prostu przejąć tej stacyjki.
Na tym rynku nie możemy już mieć kolejnej.
Trzeba będzie zaryzykować
i poczekać na słuchalność Rusha.
Sprawa załatwiona.
I po sprawie.
Jak to Barton ujął?
Nie zadbałam o rynkową opłacalność.
Skoro nasz udział w rynku zmaleje, może po prostu się napijmy.
I to rozumiem, siostro.
Mogę cię o coś zapytać?
Nic ci nie jest?
- Tak. - Na pewno?
To tylko interesy.
Takie interesy to ja lubię.
Nie podołałbyś moim interesom.
Siema! Raz, dwa.
Rush ma flow, Roxy IQ.
I co nam zrobicie?
Dobre.
Przelećmy przez program, bo zaczynamy o 16.00.
Sprawdźmy to. Zacznę: „Siema, ludziska! Tu Świąteczny Rush!”.
Kiepskawo. Może: „Siema, ludziska! Święta z Rushem
w Świątecznym Rushu w nowym Krush WBQl, Brooklyn, Queens, Long Island.
Damy czadu do tego składu!”.
Rush w pełnej krasie.
Tak powiem, po czym zagram Run DMC,
potem Donny Hathaway,
Luther, J Five, Wu-Tang.
Puszczaj, co chcesz. Wiesz dlaczego?
Wiesz, co tu się kroi?
- Co takiego? - Mamy naszą muzykę.
- Mamy... - Mamy problem.
- Nie możemy nadawać. - Dobra, Janella...
To dość dramatyczne.
- Zaczynamy. - To koniec.
- Co? - Nie strasz mnie.
Koniec! Wesołych cholernych Świąt!
Bank zamknął nam linię kredytową.
Jakim prawem?
Wycofali się kupcy domu Rusha.
- Na pewno? - Nie możemy nadawać.
Nie możemy nikomu zapłacić.
Teraz jesteśmy intruzami w tym budynku.
- Słyszę chyba syreny. - Budynek jest opłacony.
Linia bankowa była na koszty bieżące.
Zadzwonię do agenta nieruchomości.
Ciociu Jo.
- To kiepski moment. - Nie ma Jamala.
- Gdzie jest? - Któż to wie?
Wyszedł pograć w piłkę.
Nigdy nie wrócił.
Mój Boże!
Zaraz tam będę.
Jamal.
Leć.
Zadzwonię z auta.
- Serce mi łomocze. - Rozumiem cię. Będzie dobrze.
Jamal, gdzie jesteś?
Napisałam do jego przyjaciół i kolegów z klasy. Nikt go nie widział.
Cześć wam.
- Josephine, wiadomo coś? - Cisza, skarbie.
Teraz mów mi ciocia Jo.
Wrzucę na Insta, że ocekinuję mu Jordany.
Wtedy mi na pewno odpisze.
- Albo przybiegnie do domu skopać mi... - Mya, błagam cię!
Nie mogę myśleć.
Wiem. Chodź, usiądźmy.
Posłuchaj.
Znajdziemy go.
- Wiesz, że cię kocha. Po prostu cierpi. - To moja wina.
Zbyt samolubnie goniłem za marzeniami.
Należało wyłącznie zatroszczyć się o dobro moich dzieci.
Muszę odnaleźć syna.
Poszukamy z Myą. Jakby co, wyślemy SMS-a.
Muszę powiedzieć, że zadziwiam samego siebie.
Rok po roku.
Rety, olśniewające.
Nie mieszkasz przypadkiem z Josephine Robinson?
Tak jest. A to...
Przepiękna kobieta.
Roxy. Bardzo dziękuję.
Jesteś moim prezentem świątecznym?
Nie ma to jak oldskul.
Niech pan trochę ochłonie. Szukamy mojego brata, Jamala.
Nic nie wiem. Ale też nie poznałbym go. Mogę się za nim rozejrzeć.
Wygląda tak, tylko bardziej wkurzony. To ułatwi panu zadanie?
Dziękujemy za pana pomoc i życzymy
- Wesołych Świąt. - Przekażcie Josephine,
że Reginald Miller pozdrawia świątecznie.
- Zawsze mogę pomóc jej rozstawić światła. - Gdybyś rzeczywiście ją znał,
wiedziałbyś, że wystarczy jej gwiazda na choince i dzieciątko Jezus.
Chodźmy.
Wesołych Świąt.
Widzieliście Jamala?
Niestety nie, panie Williams.
Jamal?
NA SPRZEDAŻ
SPRZEDANE
Nienawidzę...
Chłopcze!
- Jamal! - Przeprowadził się.
- Myślisz, że tego nie wiem, Jimmy? - Nie ma cię już w radiu.
Myślisz, że tego nie wiem, Jimmy?
Je...
Wesołych Świąt!
Wzajemnie!
- Czy już kiedyś tak zrobił? - Nie.
Pierwszy raz coś takiego wykręcił.
- Może jest w starym domu? - Może.
Pomogę. Mogłabym...
Dzięki.
Jestem strasznie spóźniona do pracy.
Jaki słodki.
- Dobrze sobie radzisz. Masz własne? - Skądże.
Wybacz, myślałam, że to twoje dziecko.
- Nie do końca moje. - Ale jesteśmy sobie bliskie.
- Mogę już... - Jest piękna.
Dziękuję.
- A co z dziećmi, gdy pracujesz? - Jadę autobusem do koleżanki,
potem łapię drugi do pracy. A po robocie z powrotem.
Nawet w Wigilię?
Płaca świąteczna. Podwójne stawki.
Szkoda, że tak daleko mam do pracy, ale trzeba zarabiać...
Biorę, co mi się trafi.
Dla takich skarbów wszystko jest tego warte.
- To zrozumiałe. Powodzenia. - Dziękuję.
Wesołych Świąt.
Dzień, jak co dzień.
Chociaż w sumie...
Racja, Wesołych Świąt.
Dzięki za przypomnienie, że czasami trzeba odetchnąć.
- Kocham cię, ciociu Jo. - Ja was też kocham.
A teraz...
czas...
powiesić gwiazdę.
To ulubiony moment cioci.
Gwiazda wskaże każdemu drogę...
z powrotem do domu.
- Nic. - Ani widu, ani słychu.
- Zadzwonimy na policję? - Jeszcze nie.
Jest Wigilia.
Rodzina powinna być dzisiaj razem.
Aby opowiadać sobie historie, wieszać skarpety,
otwierać prezenty.
To nie tak powinno wyglądać.
Wiem, gdzie jest.
Wkrótce wrócę.
Jamal, wiele osób się zamartwia.
No i?
Synu, Roxy zawsze była mile widziana w naszej rodzinie.
Nie w tym rzecz.
A w czym? Chodzi o studia? Znajdziemy...
Też ją straciłem.
Pamiętam, jak mama zachorowała w tym domu...
Ciężko mi tam przebywać.
Gdy jestem w tym domu,
w ogóle jej nie czuję.
Nie słyszę jej głosu.
Dlatego jesteś tutaj.
To ulubione miejsce twojej mamy, kochała świąteczne światła w mieście.
Nie zapomnę jej.
Synu... Nigdy.
Twoja mama jest z nami wszędzie. Robi z nami wszystko.
Jest wokół nas.
Rozumiem to.
A ty?
Po jej śmierci
zabrałeś mnie z jedynego znanego mi domu.
Wsadziłeś nas do tego wielkiego domu,
kupowałeś nam, co chcieliśmy.
Jakbyś próbował wyłączyć nam te wspomnienia.
Cholera.
Myślałem, że lepiej przeżywać żałobę w samotności.
Po prostu...
Chciałem być silny dla swoich dzieci...
Rozumiem cię.
Spójrz na mnie, synu.
Rozumiem cię.
Kurcze, ona zawsze...
tak się cieszyła świątecznym porankiem.
Wstawała mega wcześnie i hałasowała w kuchni,
żeby mnie zbudzić.
Skoro świt byliśmy na nogach, żeby zapakować prezenty.
Czytaliśmy instrukcje i montowaliśmy rowerki.
Nie mogła się doczekać, kiedy zobaczy uśmiech na twojej twarzy,
Która mama wali w garnki o szóstej rano,
żeby obudzić syna?
Twoja.
A ja tylko czekałem na ten odgłos, żeby zbiec na dół.
Stary...
Te opowieści muszą dalej żyć.
Dla Myi i bliźniaczek.
- Zgoda. - Pomożesz mi w tym?
Oczywiście.
Zasługujemy na nowe wspomnienia.
Twoja mama nalegałaby na to.
Przepraszam za to z Roxy.
To dobra kobieta, synu.
Kocham ją.
Naprawdę?
Nigdy tego nie mówiłem na głos.
Ale tak, bez wątpienia.
Tato, dawałeś z siebie wszystko dla mnie.
Teraz skup się na sobie.
Pewnie masz rację.
Wszystko gra?
Już prawie.
Wracajmy do domu.
Na co się gapisz? To nie moja wina, że nie ma cię w eterze.
Cholera.
Może to jednak moja wina.
W Boże Narodzenie robię swoich przyjaciół w ciula.
A on...
naprzeciwko mnie.
Jakie to bezduszne.
Co się tak uśmiechasz?
Może nie jest za późno? Może nadszedł czas na świętego Marshalla.
Tak.
No właśnie.
Czas na świętego Marshalla!
Właśnie!
Emanuje ze mnie radość!
Tak!
Anieli w niebie śpiewają!
Anieli w niebie...
Anieli śpiewają!
Odchodzę. Naprawię to.
Wszystko będzie dobrze.
Zobacz, kogo znalazłem.
Chwała Bogu! Chodź tu, chłopcze.
Teraz cię tulę,
ale czeka nas jeszcze poważna rozmowa.
Ciociu Jo...
co ze skromnymi świętami?
To wszystko robota bliźniaczek. Nie miałam z tym nic wspólnego.
Gdzie moje aniołki?
Tato, światła.
Wszyscy na dwór.
Chodźcie.
I nastało Boże Narodzenie!
Rety!
Nie mów, że sama to zrobiłaś?
Miałam nieco pomocy.
To pomysł Myi. Chciała nieco zaczarować dom.
Dokładnie.
Niech zobaczę.
Dobra, przyda się nieco więcej magii.
Wygląda przytulnie. Tak właśnie celowałam.
- Jest pięknie. - Skąd masz te światła?
Szukaliśmy Jamala i poznaliśmy sąsiadów.
Opowiadali nam o tym, jak dorastałeś. A jeden facet,
pan Miller...
- Reginald? - Tak.
Pożyczył nam te wszystkie światła. Wiesz, ciociu, chyba na ciebie leci...
O, jejku, jej...
- Roxy, przepraszam za to, co mówiłem... - Chodź tu do mnie.
- Nie przejmuj się. - Dziękuję.
Tato, nie muszę studiować na Harvardzie.
Może być nawet szkoła policealna.
- Przeniosę... - Stop. Zwariowałeś?
Członek rodziny Williamsów, mój syn, dostał się do Harvardu.
Zrobię wszystko,
sprzedam wszystko, żebyś tam był.
Przywiązane jesteście do nerek?
- Kocham cię. - Ja ciebie też.
Jestem z ciebie dumny, synu.
ŚWIĄTECZNY PORANEK
Jakie to wredne.
Każecie czekać z otwarciem jedynego prezentu.
Przynajmniej macie prezent.
Przepraszam, że musieliście czekać.
Czas na świętowanie!
Minikoniki!
Nie wypróżniają się.
Harvard jest mój!
Chwal się swoimi marzeniami!
Mya.
Chcę ci coś dać.
Szafirowy naszyjnik mamy!
Rety, tato.
Już czas, żebym odpuścił.
Daj.
Dziękuję.
Nigdy go nie zdejmę.
Nie pokazuj go tylko Jamalowi. To jego ulubiona zabawka.
Wszystko słyszę.
Wesołych Świąt.
- Co to? - Przybyłam z podarunkami.
Co za radosne twarze! Rety!
To nie auto, torebka od Prady czy żywe kucyki.
Co za cudowny bałagan.
Chwila, moment.
Dobrze.
- To od nas wszystkich. - No nie!
Mikołaj dał mi już najlepszy prezent.
To nie prezent. Zanim dołączysz do rodziny,
- czeka cię to samo poniżenie, co nas. - Poniżenie?
Właśnie.
Co my tu mamy...
Rety.
„Wszystko, czego chcę na święta, to...
Ty”.
Dziękuję.
Poczekajcie na mnie.
Mój moment godny Instagramu.
Takich Świąt nie da się przebić, ale właśnie wchodzę na nowy poziom.
Czeka was wielki podarunek, o którym wam nie wspomniałem.
Skontaktowałem się z kupcami starego domu. Czy też z rana dobijałem im się do drzwi.
Wesołych Świąt.
Obniżyłem cenę, sprzedałem dom.
Tak!
Możemy więc nadawać?
- Mamy zielone światło, skarbie. - Super.
Warto inwestować w nadzieję.
Jamal, jak leci?
To chyba nie... Nie mów... Zaraz pożałuje.
Rush!
- Jest tato? - Pewnie.
Świetnie.
Janella mówiła mi, że nie możecie nadawać. Chcę więc zostać waszym...
Ty podły, dwulicowy, zepsuty,
zdradliwy, świętokradczy...
Właśnie!
- Chcesz zniszczyć ziomowi święta? - Rzuciłem pracę, Rush!
- Zapłacisz mi! - Mam gotówkę, żeby sfinansować stację.
- Aby radio WBQL mogło nadawać. - Rush!
Przestań, zabijesz człowieka.
Jest Boże Narodzenie.
- Marshall! - Mówisz poważnie o tej stacji?
Mam tu czek. Wchodzę w to.
- Więcej gotówki nie zaszkodzi. - Wspólnicy?
- Może.
To się okaże.
- Cichy wspólnik. - Mnie pasuje.
Tato, zobacz!
To dzieło Mikołaja?
Moje skarby!
Wiecie co? To pewne jego sprawka.
Pewnie pomogło mu parę elfów.
Pracowałem do późna i ktoś tam majstrował.
Co się uśmiechasz? Nie należysz do tej rodziny.
Mam rozgrzane zęby. Chciałem je ochłodzić zimnym powietrzem.
Święty Mikołaj naprawdę się popisał.
- Tato, co ty wciąż tu robisz? - Zmykaj.
Nowy Jork potrzebuje świątecznego ducha! Chcą polecieć na saniach z Rushem!
Wróciłem! Naprawdę wróciłem!
Wesołych Świąt, cudowna rodzino! Tak was kocham!
Wesołych Świąt, ty kłębku miłości.
Wesołych Świąt, ty wredny, wstrętny człowieku.
Nie potrafimy się ciebie pozbyć.
Jestem niczym keks. Nie taki, jak mojej mamy. Jej wszyscy lubią.
Życzę wszystkim Wesołych Świąt.
Wesołych Świąt!
Dokąd idziesz?
Tu Rush Williams w świątecznym wydaniu nowego WBQL.
Czołowy boombox na Strong Island!
Szczęśliwy ze mnie człowiek. Te święta obdarzyły mnie miłością.
Chcę się z wami podzielić tą miłością.
Spocznijcie, a ja małymi gestami pomaluję świat na kolorowo.
Prezenty już otwarte, choinki rozświetlone.
Czas na Rusha piosenki świątecznie dobrane.
A teraz zapodam najlepsze dzwoneczki na świąteczne swawole.
Może pomocna dłoń, Josephine?
Zawsze przydadzą się ręce, żeby pomóc potrzebującym.
Chwała Bogu.
Ciociu Jo, musisz zaśpiewać na scenie.
Skądże.
- Dalej, ciociu Jo. - Wiemy, że tego chcesz.
- No dalej! - Dzisiaj nie chodzi o mnie.
Prawie ci uwierzyłam.
Trzeba zawsze być przygotowaną.
Nie wierzę w to, co widzę.
Każą mi wystroić dom
Ale co to za Boże Narodzenie
Wobec wspomnień z minionych lat
Tak wielkie było nasze szczęście
Gdybym tylko mogła
Powstrzymałabym tę łzę
Ale to Boże Narodzenie...
- Proszę! - Proszę!
Skarbie, proszę, wróć do domu!
Rzecz nie w tym, co masz, ale kogo masz obok.
Napisy: Przemysław Stępień